سابقه و هدف: اینترفرون ها (IFN) گروهی از سایتوکاین ها با توانایی مداخله در فعالیت ویروسی هستند. مطالعات زیادی در رابطه با سمیت و تعیین فعالیت زیستی آنها انجام گرفته است. در این مطالعه از نانوذرات لیپیدی جامد جهت تولید فرمولاسیون دارویی نوین با هدف کاهش هزینه، افزایش اثربخشی و همچنین کاهش عوارض جانبی مورد استفاده قرار گرفت و اثرات زیستی فرمولاسیون لیپیدی جامد حاوی اینترفرون آلفا-2بی در شرایط برون تن بررسی شد. روش بررسی: در این مطالعه سمیت و فعالیت زیستی داروی اینترفرون آلفا-2بی کپسوله شده با نانوذرات جامد (SLN) به ترتیب با روش تست MTT و سنجش مهار اثر سایتوپاتیک (CPE) بررسی شد و مقایسه اجمالی با اینترفرون آلفا-2بی و اینترفرون آلفا پگیله شده صورت گرفت. یافته ها: اینترفرون کپسوله شده با نانوذرات لیپیدی جامد (SLN-INF) در برابر اینترفرون و اینترفرون پگیله شده تفاوت معنی-داری از لحاظ سمیت نداشت. همچنین SLN-IFN زیستی بالاتری نسبت به بقیه نمونه های مورد آزمایش نشان داد و فعالیت زیستی آن با گذشت زمان حفظ شد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اینترفرون آلفا-2بی کونژوگه شده با نانو ذرات لیپیدی جامد، فعالیت زیستی اینترفرون آلفا را حفظ می کند و با توجه به سمیت کم آن می تواند فرمولاسیون مطلوبی جهت انجام مطالعات بیشتر در بالین باشد.

زمینه و هدف: اینترفرون ها وسیله دفاعی بدن علیه ویروس ها هستند که به سرعت در بدن تولید شده، سلول های اطراف را به تولید پروتئین هایی که تکثیر ویروس را مهار، یا پاسخ ایمنی و رشد سلولی را کنترل می کنند، تحریک می کنند. با توجه به اهمیت دارویی اینترفرون آلفا 2b انسانی در ایران و جهان، تولید این دارو در داخل کشور و از طریق بیوشیمیایی امکان پذیر اما بسیار مشکل می باشد. زیرا تولید این پروتئین توسط سلول های سالم بسیار کم انجام می شود. هدف از این تحقیق، همسانه سازی (Cloning) و بیان ژن اینترفرون آلفا 2b انسانی در باکتری اشرشیاکلی در یک سیستم بیانی مناسب جهت امکان هدایت پروتئین تولید شده به فضای پریپلاسمی باکتری است. بیان در پریپلاسم، فضای عالی برای تشکیل پیوندهای صحیح و پیچش صحیح ایجاد می کند. ناخالصی پروتئین و فعالیت پروتئازها در پریپلاسم کمتر از سیتوپلاسم است و تخریب و تجزیه پروتئین ها در پریپلاسم کمتر اتفاق می افتد.روش بررسی: ژن اینترفرون آلفا 2b پس از تکثیر با آغازگرهای اختصاصی در ناقل بیانی pET-26b(+) تحت کنترل پروموتور T7 و پپتید نشانه پریپلاسمی pelB و با استفاده از آنزیم های برشی NcoI و XhoI کلون گردید و به باکتری اشرشیاکلی سویه BL21 (DE3) منتقل گردید. همسانه سازی ژن اینترفرون آلفا در ناقل بیانی (+) pET-26b با استفاده از Colony PCR، هضم آنزیمی و تعیین توالی، تایید شد. سپس بیان ژن اینترفرون آلفا با استفاده از آنالیز بلات نقطه ای در فضای پریپلاسمی و به صورت پروتئین کل در زمان های مختلف پس از القاء با IPTG مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: با استفاده از آنالیز بلات نقطه ای تایید شد که پروتئین نوترکیب اینترفرون آلفا 2b در سیستم بیانی اشرشیاکلی تولید و وارد فضای پریپلاسمی باکتری شده است.نتیجه گیری: این تحقیق می تواند امکان تولید پروتئین مهم اینترفرون آلفا 2b انسانی نوترکیب را در شکل صحیح خود و با صرف هزینه های بسیار پائین تر فراهم آورد.

بیماری اپیدرمودیسپلازی و روکوفورمیس (EV) یک بیماری ارثی است که بدن را مستعد عفونت با ویروسهای HPV می کند. در این بیماری زگیلهای منتشر و مداوم شبیه به زگیلهای صاف و ضایعات شبیه به ورسیکالر و پلاکهای قرمز خود را نشان می دهند. تغییرات بدخیمی نیز در این بیماری شایع، ولی متاستاز نادر است. در این بررسی دو خواهر که فرزند دوم و چهارم یک خانواده بودند دچار بیماری EV شده و طی یک دوره تحت درمان با تیگازون قرار گرفته بودند. اما بلافاصله با قطع دارو و بیماری عود کرده بود. سپس دو بیمار تحت درمان با اینتروفرون آلفا 3mil (5 ویال) با فاصله هر هفته زیر جلدی یک ویال در مدت یک ماه قرار گرفتند. دو بیمار بعد از گذشت 6 ماه هیچگونه عودی نشان نداد.

آلفا اینترفرون دارای ضد ویروسی است که در درمان هپاتیت مزمن B به کار می رود. از عوارض مصرف آن شعله ور ساختن بیماری خود ایمنی زمینه ای و یا تشدید بیماری خود ایمنی موجود است. گزارشات اندکی در مورد عوارض اتوایمیون آن مثل لوپوس اریتماتوز سیستمیک، هپاتیت خود ایمنی، ویتیلیگو، کم کاری و پر کاری تیروئید وجود دارد. در این گزارش، در مورد مبتلا به هپاتیت مزمن B معرفی می شوند که تحت درمان با آلفا اینترفرون قرار گرفتند. در مورد اول ضایعات ویتیلیگو به دنبال مصرف آلفا اینترفرون بروز کرده و سه ماه پس از قطع درمان کاملا برطرف شدند. در مورد دوم ضایعات ویتیلیگو قبل از شروع درمان وجود داشته و با مصرف آلفا اینترفرون علاوه بر تشدید ضایعات قبلی، ضایعات جدیدی بروز نمودند و پس از 6 ماه از قطع درمان، ضایعات جدید کاملا ناپدید شدند. بروز ویتیلیگو به دنبال مصرف آلفا اینترفرون در مبتلایان به هپاتیت مزمن B تا به حال گزارش نشده است.

زمینه: هپاتیت مزمن عبارت است از رشته اختلالات کبدی با علل و شدت متغیر که در آنها التهاب و نکروز کبدی به مدت دست کم شش ماه ادامه می یابند. درمان انتخابی تمام انواع هپاتیت مزمن ویروسی، اینترفرون- آلفا می باشد. کاهش تراکم استخوان سبب بروز عوارضی از جمله شکستگی خود به خودی بدون تروما می شود. با توجه به عوارض کاهش تراکم استخوان و تناقضات موجود در این زمینه، در این بررسی دانسیته استخوانی بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن قبل و بعد از درمان با اینترفرون مقایسه شد.مواد و روش ها: در این بررسی هم گروهی (کوهورت) 22 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن نیازمند دریافت اینترفرون طی دوره ای شش ماهه از نظر سنجش تراکم استخوانی ارزیابی شدند. از کلیه افراد مورد مطالعه قبل از دریافت اینترفرون آزمایش سنجش تراکم استخوان (BMD) از مهره های کمری و نیز گردن فمور به عمل آمد. نتیجه آزمایش تراکم استخوان قبل از تجویز اینترفرون در فرم اطلاعاتی از قبل تنظیم شده ثبت گردید. شش ماه پس از درمان با اینترفرون آلفا دوباره از بیماران تراکم استخوان توسط همان دستگاه قبلی سنجیده شده و نتیجه آن در فرم اطلاعاتی ثبت گردید. کلیه اطلاعات لازم مانند سن، جنس، بیماری زمینه ای و شرح حال مصرف دارو نیز از بیماران پرسیده شد و در فرم اطلاعاتی ثبت گردید. میزان دریافت اینترفرون، 3 میلیون واحد یک روز در میان بود. پس از جمع آوری اطلاعات و استخراج آن ها، داده ها وارد نرم افزار SPSS ویرایش 14 شده و از آزمون کای اسکوئر و ویلکاکسون جهت مقایسه میانگین ها استفاده شد.یافته ها: در میان بیماران مورد مطالعه 21 نفر (95.5 درصد) مذکر بوده اند. میانگین سنی بیماران 7.83± 34.04سال بوده است و نیمی از بیماران در گروه سنی 30 تا 35 سال قرار داشتند. بیماران مورد مطالعه از نظر هیچ کدام از شاخص های دانسیته استخوانی T-score) و (Z-score بعد از درمان با اینترفرون آلفا نسبت به قبل از آن تفاوت آماری معنی داری با یکدیگر نداشته اند .(P-value>0.05) از نظر شاخص های دانسیته استخوانی بین گروه های سنی مختلف، قبل و بعد از درمان با اینترفرون آلفا اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (P-value>0.05).نتیجه گیری: در این مطالعه، می توان گفت که اینترفرون آلفا که در درمان بیماران مبتلا به هپاتیت C مورد استفاده قرار می گیرد، در کل تاثیر بسزایی روی دانسیته استخوانی این بیماران ندارد. برای دیدن تاثیر دراز مدت اینترفرون روی دانسیته استخوانی، مطالعه دیگری با طول مدت بیشتر ضروری است؛ چه بسا با کاهش التهاب در بیماری، دانسیته استخوانی در دراز مدت بهبود یابد.

200 میلیون نفر درجهان و حدود 210 هزار نفر در ایران مبتلا به هپاتیت مزمن c هستند. این بیماری یکی از علل اصلی ابتلا و مرگ و میر ناشی از بیماریهای کبدی است که تا چندی پیش اینترفرون آلفا، درمان انتخابی این بیماری بود. اما امروزه درمان ترکیبی اینترفرون و ریباویرین، موثرتر شناخته شده است. این مطالعه جهت بررسی اثر این دارو بر بیماران ایرانی و پیش بینی پاسخ به درمان آنها، صورت گرفته است. این مطالعه نیمه تجربی روی 33 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن c انجام شد که طی آن بیماران تحت رژیم منفرد اینترفرون آلفا نوع دو، سه میلیون واحد، 3 بار در هفته و به مدت 12 ماه به صورت زیر جلدی قرار گرفت. AST,ALT، الکالن فسفاتاز، بیلی روبین ام و مستقیم در ابتدای مطالعه، هفته دوم و سپس تا آخر مطالعه ماهی یک نوبت بررسی شدند. HCV- RNA و بیوپسی کبد نیز در ابتدا و انتهای مطالعه بررسی گردیدند. تستهای ANOVA, chi2,t، ضریبهای همبستگی و مدلهای رگرسیونی در تجزیه و تحلیل اطلاعات به کار گرفته شدند. براساس نتایج به دست مده 7/82% افراد تحصیلات زیر دیپلم داشتند. با پیشرفت درمان میزان AST , ALT، آلکالن فسفاتاز، کاهش معنی داری به زیرز سطح طبیعی خود پیدا کردند. (P=0/001 , P=0/0005. P=0/00005) طبیعی شدن انزیمهای کبدی و بیلی روبین 2 تا 4 ماه پس از درمان صورت گرفت و زمان اولین افزایش دوباره آنزیمها در 6 ماه اول پس از شروع درمان و در حین درمان بود. از نظر بیوشیمیایی7/86% به درمان پاسخ دادند. تعداد افراد دارای HCV- RNA منفی، در انتهای مطالعه بیشتر بود که این اختلاف معنی دار بوده است (p<0/001) میانگین نمروه بیوپسی نیز کاهش معنی داری داشت. (p=0/03) اینترفرون باعث کاهش پیشرفت بیماری کبد، کارسینوم هپاتوسلولار، نیاز به پیوند کبد و احتمالا مرگ میشود. دوز کلی اینترفرون مهمتر از دوز هفتگی یا مدت درمان است. انتخاب بیمارانی که شانس پاسخ دادن آنها به درمان بالا است باید به جای درمان همه یمارتان صورت گیرد. در این مطالعه میزان پاسخ بیوشیمیایی به درمان بسیار بالا و کاملا قابل قبول بود و مدلهای معنی داری به دست آمده در این مطالعه نیز جهت پیشگویی زمان پیشگویی زمان پاسخ به درمان و افزایش مجدد انزیمها در حین درمان، کارآمد، ارزان، آسان و در دسترس بوده است. براساس نتایج این طرح اطلاع رسانی در زمینه هپاتیت مزمن C به بیماران و پزشکان ضروری می باشد.

مقدمه: هایپرهموسیستئینمی برای بیماری های قلبی- عروقی به عنوان یک فاکتور خطر تلقی می گردد. برخی از مطالعات گزارش نموده اند که در افراد مبتلا به هپاتیت B سطح هموسیستئین پلاسما افزایش می یابد. هدف این مطالعه بررسی تاثیر اینترفرون آلفا بر سطح هموسیستئین افراد مبتلا به هپاتیت B بود. اینترفرون آلفا (IFN-α) یک عامل درمانی برای هپاتیت B می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه 20 بیمار مبتلا به هپاتیت B شرکت کرده بودند. سطوح پلاسمایی هموسیستئین قبل و بعد از IFN-α; درمانی اندازه گیری شد و داده ها با استفاده از آزمون های t-test و Correlation با یگدیگر مقایسه گردیدند.یافته های پژوهش: سطوح هموسیستئین در افراد بیمار نسبت به گروه کنترل افزایش معنی داری را نشان داد (P<0.001). اینترفرون آلفا درمانی سطوح هموسیستئین پلاسما را نسبت به قبل از درمان کاهش داد (P<0.0001) و سطوح هموسیستئین بعد از درمان نسبت به گروه کنترل هیچ اختلاف آماری معنی داری را نشان نداد (P>0.806).بحث و نتیجه گیری: یافته ها نشان داد سطوح هموسیستئین پلاسما در بیماران مبتلا به هپاتیت B افزایش یافته بود و درمان با اینترفرون آلفا سطوح هموسیستئین را کاهش داد. هم چنین اینترفرون آلفا قادر بود پیشرفت آتروژنزیس را مهار کند.

سابقه و هدف: بیماری لوپوس یکی از شایع ترین بیماری های خودایمنی است و اینترفرون آلفا (IFN-a) جزء مهم ترین عوامل دخیل در پاتوژنز این بیماری محسوب می گردد. ملکول CD26 یک آنزیم غشایی است که با عملکرد اگزوپپتیدازی خود نقش مهمی در تنظیم پاسخ های ایمنی دارد. هدف از این تحقیق بررسی سطح سرمی مولکول IFN-a و CD26 در خون بیماران مبتلا به لوپوس بود.روش بررسی: این مطالعه مورد-شاهدی، بر روی نمونه های 46 بیمار مبتلا به لوپوس و 44 فرد سالم که به لحاظ سن و جنس تطبیق داده شده بودند انجام شد. بیماران با توجه به شدت بیماری به دو زیرگروه فعال (24 نفر) و غیرفعال (22 نفر) و با توجه به نتایج آزمایشات بالینی به دو زیرگروه با درگیری کلیوی (17 نفر) و بدون درگیری کلیوی (29 نفر) دسته بندی شدند. سپس سطح سرمی CD26 و IFN-a با تکنیک الایزا اندازه گیری و با آزمون من ویتنی مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: درگروه های بیمار و شاهد، غلظت سرمی IFN-a (7.39±31.7pg/mLدر برابر 62.36±7.5 pg/mL) و CD26 (579.66±409 ng/mL دربرابر 438.96±137) اختلافی با هم نداشتند. همچنین در مقایسه غلظت CD26 در دو زیرگروه بیماران فعال و غیرفعال (654.58±529 ng/mL دربرابر 497.93±199) اختلافی وجود نداشت. اما غلظت سرمی CD26 در زیرگروه بیماران با درگیری کلیوی (771.4±553 ng/mL) از بیماران بدون درگیری کلیه (467.26±243 ng/mL) بطور قابل توجهی بالاتر بود (p<0.05)نتیجه گیری: با توجه به این که sCD26 به تخریب سایتوکاین های التهابی کمک می نماید، می توان گفت افزایش معنی دار sCD26 در بیماران با درگیری کلیوی نشان دهنده واکنش کلیه به التهاب حاصل از پاسخ های خود ایمنی است. بنابراین پیشنهاد می گردد با اندازه گیری غلظت sCD26 به عنوان یک نشانگر زیستی معیاری جهت اندازه گیری پاسخ های کنترل کننده التهاب تعریف شود.

مقدمه: اختلالات عملکرد تیرویید در جریان مصرف اینترفرون در بیماران مبتلا به هپاتیت C و B در مطالعات متعددی گزارش شده است. در این مطالعه آینده نگر تعدادی از بیماران مبتلا به هپاتیت C و B تحت درمان با اینترفرون بررسی شده اند. مواد و روش ها: 18 بیمار هپاتیت B و 58 بیمار هپاتیت C مورد مطالعه قرار گرفتند. اندازه گیری وزن تیرویید، آزمون های عملکرد تیرویید و آنتی بادی های ضد تیرویید در زمان های صفر، 2، 4، 6 ماه بعد انجام شد. یافته ها: در گروه هپاتیت B موردی از اختلالات تیرویید دیده نشد. در گروه هپاتیت C 6 مورد (%10.3) اختلال تیرویید 5) مورد کم کاری و یک مورد تیروییدیت) دیده شد که از این 6 مورد 4 مورد قبل از شروع درمان AntiTpo مثبت داشتند. در گروه هپاتیت B در شروع مطالعه 1 نفر AntiTpo (%5.5) مثبت داشت که در انتهای مطالعه به 3 نفر (%16.7) رسید. در گروه هپاتیت C در شروع درمان 8 نفر AntiTpo (%13.8) مثبت داشتند که در انتهای مطالعه به 14 نفر (%24.1) رسید. در هر 2 گروه هپاتیت B و C متوسط وزن تیرویید در طی درمان با اینترفرون افزایش نشان داد p<0.005) برای هپاتیت C و p<0.001 برای هپاتیت(B . ارتباطی بین سطح AntiTg و مدت استفاده از اینترفرون دیده نشد. نتیجه گیری: بیماران دچار هپاتیت C در مقایسه با مبتلایان به هپاتیت B استعداد بیشتری برای ابتلا به اختلال عملکرد تیرویید در جریان مصرف اینترفرون دارند. با توجه به نتایج این مطالعه و مطالعات مشابه بررسی عملکرد تیرویید و اندازه گیری AntiTpo در بیماران هپاتیت C قبل و در حین درمان توصیه می گردد. اطلاعات در مورد این احتیاطات برای هپاتیت B نیاز به مطالعات بیشتری دارد.